bieliźniarstwo i pończosznictwo
Numer: 019 :: Majtki - strój występnych kobiet

Majtki - strój występnych kobiet (7418)

W literaturze o historii i funkcjach majtek napisano kilkaset książek, na ich podstawie i w wielkim skrócie przedstawiamy zarys historii tego elementu garderoby.
Aż do XIX wieku przyzwoite paryżanki nie miały majtek. W XVII czy XVIII wieku ułatwiało im to załatwianie potrzeb fizjologicznych, bo suknie były tak na nich upięte, że nosiły je bez zdejmowania nawet przez kilka tygodni.

reklama

We Włoszech w XVI wieku wkładano pantalony do kolan (z jedwabiu, lnu lub aksamitu), ale gustowały w nich głównie panie lekkich obyczajów. Majtki znały już rzymskie kurtyzany – wówczas w modzie było tzw. subligaculum, czyli pas oplatany wokół bioder i zakrywający pośladki. Kobieca bielizna przez wieki była traktowana jako oznaka rozwiązłości i niemoralnego życia. O kobiecym ciele od pasa do kolan nie wypadało nawet wspominać, a co dopiero szyć dla tej części specjalne ubranie.
“Za sztukę płótna szwabskiego, co na gacie, złp. 9” – odnotowano w rachunkach księcia Zasławskiego z 1636 r. Zapiski te odnoszą się do męskiej garderoby. W XVII wieku uważano, że pantalony mogą nosić stare lub chore kobiety bądź służące, które myły okna, a przez to były wystawione na przeciągi (i spojrzenia pana domu). Kilkakrotnie w dziejach starano się odgórnym nakazem wprowadzić majtki do powszechnego użytku. Katarzyna Medycejska, rządząca Francją w XVI wieku, nakazała nosić bieliznę swoim dwórkom. Ona sama dawała przykład, wkładając do jazdy konnej kalesony ze złotych lub srebrnych tkanin, przyozdobione licznymi falbankami i kokardami. Pierwowzory majtek uszyte z brokatu, haftów i koronek nie należały do najwygodniejszych. Dlatego po śmierci Katarzyny dwórki powróciły do starego zwyczaju, czyli chodzenia bez majtek.
Kiedy w połowie XIX wieku modna stała się krynolina, majtki przestano traktować jak strój występnych kobiet. Powód był prosty: klatka z drutu, która podtrzymywała krynolinę, powodowała, że gdy ówczesna dama siadała, suknia podnosiła się do wysokości jej nosa. Wprowadzone wtedy pantalony miały proste nogawki, ściągnięte falbankami lub haftowanymi listwami, które osłaniały tylko uda i biodra. Na brzuchu i z tyłu były otwarte, tak by można było włożyć w nie koszulę, zakrywając nią części intymne. Noszenie tego fragmentu garderoby wynikało bardziej z lęku o wychłodzenie organizmu niż z troski o moralność. “Rozszerzony otwór spódnicy daje przystęp powietrza, a zatem i zimna. Należy więc koniecznie pod klatką czy obręczami nosić gatki i spódnicę grubą” – tak radziła w XIX w. Karolina Nakwaska, autorka poradników dla pań.
Upowszechnieniu się pantalonów sprzyjała rosnąca popularność sportu. Od 1807 r. dziewczyny uczące się na pensjach musiały mieć pantalony zgodnie z modą angielską – miały sięgać poniżej łydki. Przeważnie były wymagane podczas lekcji tańca i ćwiczeń fizycznych. Z pensji dla panienek pantalony przeniosły się do prywatnych domów. Nowoczesne kobiety nie chciały już zrezygnować z wygody, jaką dawały majtki. Kiedy panie zaczęły coraz dalej podróżować i coraz częściej uprawiać gimnastykę, jeździć na łyżwach czy konno, poczuły, że kilka warstw halek ogranicza im swobodę ruchu. Gdy pod koniec XIX wieku kobiece suknie się zwęziły, noszenie halek stało się jeszcze bardziej uciążliwe. Na rynku można już było wówczas znaleźć kilkanaście modeli pantalonów. W użyciu były również majtki z odpinaną klapką z tyłu.
W XX wieku kobiety zaczęły pracować, dlatego ich suknie musiały być proste i funkcjonalne. Potrzebowały też bielizny nie krępującej ruchów, dostosowanej do nieskomplikowanych strojów. W latach 20. XX wieku panie nosiły już majtki średniej długości z gumką (wcześniej pantalony były zawiązywane na tasiemki). W okresie międzywojennym zaczęto je szyć z bawełny lub dżerseju. Właściwie dopiero po II wojnie światowej bielizna zaistniała jako samodzielna część garderoby, której nie trzeba wstydliwie kryć pod ubraniem. Pierwszy publiczny pokaz majtek urządziła firma Triumph pod koniec lat 50. W następnych latach projektanci bielizny coraz bardziej “odchudzali” damskie majtki. Miały one coraz więcej odsłaniać, więc straciły funkcję ochrony przed chłodem. W latach 70. pojawiły się figi – skąpe majtki noszone nisko na biodrach.
W ostatnich latach przebojem bieliźnianej mody były stringi – majtki złożone tylko z pasków i trójkąta z przodu. Podczas ruchu prześwitują one spod spodni i spódnic biodrówek. W wielu firmach uznano to za zbyt jawną demonstrację seksualności i zakazano noszenia w pracy stringów i biodrówek.
Jaka przyszłość czeka majtki? Eksperci przewidują, że majtki nie znikną, bo stały się częścią seksualności, choćby dlatego, że ich zdejmowanie ma równie wielki ładunek erotyczny, jak wszystko to, co następuje potem.

Pantalony lub kalesony – bielizna noszona przez kobiety na przełomie XIX i XX wieku. Osłaniały tylko uda i biodra. Na brzuchu i z tyłu były otwarte, tak by można było włożyć w nie koszulę. Używano również pantalonów z klapką.

Majtki spodenki – pojawiły się, gdy zaczęto nosić krótsze sukienki; szczególnie popularne w międzywojennym dwudziestoleciu. Sięgały niewiele poniżej pośladków, z boków były wiązane na tasiemki.

Majtki reformy – noszone przez kobiety po II wojnie światowej. Przeważnie szyto je z bawełny, miały gumkę w pasie.

Bokserki damskie – wzorowane na podobnych majtkach używanych przez mężczyzn, ale bardziej obcisłe.

Figi – krótkie majtki o opuszczonej linii talii, odkrywające brzuch; kobiety zaczęły je nosić w latach 70. XX wieku.

Stringi – majtki złożone jedynie z tasiemek i niewielkich trójkątów.

Stringtanga – majtki z zabudowanym przodem i mocno wyciętym tyłem.

reklama
Spis treściWydania archiwalne